Enkele dagen geleden kreeg ik een berichtje in m’n mailbox dat er een heuse te laat kom-dag in Hoogvliet zou zijn. Op het eerste gezicht zei het me helemaal niets, dus dat maakte me al nieuwsgierig genoeg om eens te gaan kijken. Vooraf

Het is verplicht om tot je zestiende toe naar school te gaan. Alleen, dat gebeurt niet altijd bij iedereen. In Hoogvliet is er daarom een dag georganiseerd om dat te controleren. Een leerplichtambtenaar deelt daarbij een rode kaart aan met daarop informatie over de leerplichtwet aan scholieren die te laat komt. Deze keer was het op basisschool de Prisma in Hoogvliet.

Tijdens

Op de dag zelf stond ik samen met de aanwezige ambtenaren en portefeuillehouder te wachten op te laat komende scholieren. Journalistiek gezien was het jammer: er kwamen slechts vier scholieren te laat. Natuurlijk is dat voor de school zelf wel goed en de leerplichtambtenaar was er daarom ook blij mee. Na kwart voor negen zijn we allemaal naar binnen gegaan en heb ik gesproken met de portefeuillehouder, de leerplichtambtenaren en de schooldirecteur over de kwestie leerplicht.

Evaluatie

Ik ben qua inhoud wel tevreden over het stuk, qua beeld wat minder: een foto is op zich wel leuk, maar het was beter geweest als ik er wat meer had gemaakt. Ik vind ook dat ik achteraf ook met ouders of scholieren had moeten praten, om het verhaal helemaal rond te maken. Ik heb nu alleen de officiële kant van het verhaal en dat vind ik wel jammer: ik had ook graag gehoord of het wel nut heeft gehad van de ouders.

In Hoogvliet is het al een poosje een probleem om goed met bewoners te communiceren: in mijn twee jaar werk voor de krant, heb ik inmiddels al vier keer zo’n incident meegemaakt waarbij bewoners te laat of onjuist zijn geïnformeerd door de deelgemeente. Het voorstel om interactiever en dichter bij bewoners te gaan vergaderen leek me daarom wel een interessant onderwerp voor een volgend artikel.Tijdens

Het onderwerp werd iets lauwer ontvangen dan ik verwacht had. Kort gezegd waren veel partijen het niet eens met het voorstel op de manier zoals het is neergelegd. Het ging vooral over het aantal raadsvergaderingen dat er dan extra ingelast moest worden en de kosten die ermee gepaard gingen. Anders vergaderen was voor sommigen ook al geen optie. Uiteindelijk is er dus ingestemd met het instellen van een werkgroepje dat de kwestie gaat onderzoeken en zo snel mogelijk met resultaten en oplossingen terugkomt naar de deelraad.

Achteraf

Invalshoek

Ik heb van de hele deelraadsvergadering dus dit onderwerp als uitgangspunt genomen en heb er daarbij voor gekozen om simpelweg het voorstel toe te lichten en de reacties van de partijen daarop erbij te zetten. Ik wilde wel onafhankelijk blijven, dus heb het zo zakelijk mogelijk neergezet en heb elke partij aan het woord gelaten, hoewel ik het tamelijk belachelijk vond dat het voorstel niet is aangenomen.

Opbouw

Als eerste natuurlijk de nieuwsaanleiding, gevolgd door de uitleg over het voorstel zelf. Omdat de IBP Hoogvliet de indiener van het voorstel is, heb ik deze als eerste de ruimte gegund en ook iets meer ruimte dan de andere partijen. Daarna heb ik de andere partijen aan het woord gelaten, gebaseerd op de grootte van de partijen. Als laatste geef ik aan wat er precies gaat gebeuren nu.

Beeld

De bijbehorende foto´s heb ik tijdens de deelraadsvergadering zelf gemaakt. Afbeeldingen van de vergadering zelf waren in dit geval passend, aangezien het artikel zelf daar ook over gaat. Verder heb ik ook nog de fractievoorzitter van de indienende partij erbij afgebeeld.

Evaluatie

Ik ben zelf tevreden over deze productie. Het is een duidelijk stuk geworden, met het gebruik van tussenkopjes zodat de tekst goed scanbaar is en makkelijk door te lezen. Lezers die niet geïnteresseerd zijn in het standpunt van een partij kunnen die daardoor meteen overslaan. Ik ben ook blij met de extra informatie en bijval die ik kan geven door beide opiniestukken: daardoor kan ik toch nog een andere kant weergeven van hoe het voorstel is ontvangen. Wel vond ik het jammer dat ik het achteraf niet op video heb opgenomen: het had wellicht beter geleken om de verschillende standpunten te filmen dan in zo’n lange tekst te zetten (want lang is het ook wel).

Eventuele follow-ups

1. Een artikel gezien vanuit het publiek op de tribune van de deelraad. Hoe ervaren zij zo’n vergadering, wat zouden zij graag anders zien en wat vinden zij van het voorstel zelf?

2. Een verslag van een bijeenkomst van de werkgroep die zich buigt over deze manier van vergaderen.

3. Het uiteindelijke resultaat; gaat er ook daadwerkelijks anders vergaderd worden?

Scriptie – Het gebruik van lokale media

Natuurlijk ben je van harte uitgenodigd om ‘m te lezen en commentaar te geven! Tips en kritiek van harte welkom!

Dat alles is allemaal begonnen tijdens mijn stage bij MegastadFM, vanaf december 2009 tot en met februari 2010. In die periode heb ik een Twitteraccount opgestart, om eens te experimenteren met dit nieuwe medium en te zien of dit mij kon helpen met het opbouwen van een netwerk en het vergaren van ‘nieuw’ nieuws. Wel, dat is gelukt. Via Twitter ben ik in contact gekomen met Mario Guagliardo, de webmaster van VPinfo, nadat ik een keer getwitterd had dat ik bezig was met het opzetten van een lokale nieuwssite. Hij had daar wel oren naar en zo is het balletje gaan rollen.

VPInfo

VPinfo is een lokale nieuwswebsite, inmiddels al meer dan een jaar jong. Het nieuws op de site is gericht op de regio Voorne-Putten, met nadruk op de gemeente Spijkenisse, maar ook Brielle, Bernisse, Westvoorne en Hellevoetsluis.

De content bestaat uit nieuwsberichten, opiniestukken, reportages, videoverslagen en fotoreportages. De content wordt vooral geleverd door middel van persberichten uit de regio, maar er is ook eigen nieuws door middel van de video- en fotoreportages.

De redactie van VPinfo bestaat uit een tiental personen, waaronder drie fotograven, twee videoverslaggevers en een opinieschrijver.

De bezoekersaantallen van de site liggen rondom de 1000 tot 1500 unieke bezoekers per dag en deze aantallen stijgen nog geleidelijk.

De site draait door middel van adverententieinkomsten en sponsoring van organisaties en instellingen. De redactieleden werken onbetaald.

Waarom VPinfo?

Na wat overleg over en weer heb ik besloten om de stap te wagen en ben ik met VPinfo in zee gegaan, natuurlijk met instemming van beide kanten. Waarom juist VPinfo en niet een andere nieuwssite of een ander medium? Heel simpel gezegd sluit VPinfo precies aan bij wat ik van plan was met mijn eigen website voor de regio Hoogvliet en omstreken: een onafhankelijke nieuwssite, met crossmediale aspecten en de wens door te groeien op lokaal nieuwsgebied.

Tot nu toe

Tot nu toe, ik ben sinds het einde van mijn stage in maart 2010 bezig, heb ik geprobeerd bij te dragen aan VPinfo en tevens de opstart gemaakt naar een nieuw gedeelte op de site over Hoogvliet. Dit is allemaal nog erg in het beginstadium, ik ben nog op zoek naar contacten en ook de nieuwsgaring moet nog meer op poten gezet worden. Inmiddels wordt er bijna dagelijks nieuws geplaatst op de site in het gedeelte Hoogvliet en ben ik begonnen contact te zoeken met nieuwsbronnen en mensen voor het netwerk.

Het gaat de goede kant op, langzaam maar zeker komt er schot in de zaak en de verwachting is dat over een jaar de site van WIJ-info (de regio West-Ijsselmonde met Hoogvliet, Rhoon, Poortugaal en Pernis) de lucht in kan.

Ook deze keer weer een deelraadsvergadering, een poosje later dan de vorige, aangezien het zomerreces was. De kaderbrief stond op de planning, de schets voor de begroting van 2011 die er later dit jaar aankomt. Aangezien Hoogvliet, net als alle andere organisaties en instanties, flink moet bezuinigen, was ik wel benieuwd waar de klappen gaan vallen, dus ben ik weer een kijkje gaan nemen.Tijdens

Ook deze vergadering ging vooral over cijfertjes, getallen en politiek erg interessante dingen, maar gedurende deze vergadering zat ik wel voortdurend te bedenken wat ik hier precies uit kon halen. Er werd zo ontzettend veel verteld en zoveel verschillende dingen die eigenlijk te veel over details gingen om er iets interessants over te kunnen schrijven, journalistiek gezien.

Achteraf

Invalshoek

Ik heb er dan ook voor gekozen om het algemeen te houden en niet te diep op zaken in te gaan. Wat ik als lezer zou willen weten, heb ik als uitgangspunt genomen. Als ik hoor dat er een planning wordt gemaakt voor de begroting, wil ik het liefste weten wat ik daarvan ga merken en wat er precies gaat gebeuren met mijn geld. En wat niet, dat natuurlijk ook. Daarom heb ik gekozen voor een algemeen verhaal, met daarin de belangrijkste bezuinigsposten.

Opbouw

Als eerste natuurlijk het belangrijkste nieuws: er wordt fiks bezuinigd, op bijna alles. Dat wordt gevolgd met de uitleg waarom er dan bezuinigd moet worden (er komt minder geld binnen), waarna ik ervoor heb gekozen om de deelraadsvoorzitter Edwin Smid aan het woord te laten, omdat hij treffend wist te vertellen wat Hoogvliet te wachten stond. Daarna geef ik een overzicht van de komende bezuinigingen in korte bewoordingen. Bedragen zijn weinig van belang, deze worden meestal ook overgeslagen, dus ik heb het zo concreet mogelijk gehouden voor de lezers. Als afsluiting heb ik nogmaals Edwin Smid naar voren gehaald.

Beeld

Over het beeld kan ik kort zijn: het is tamelijk nietszeggend in deze productie. Dat komt vooral omdat ik ervoor gekozen heb een algemeen artikel te schrijven. Het is daarom lastig om daar goede ter zake doende afbeeldingen bij te krijgen. Ik heb wel Edwin Smid erbij gezet, om de lezers even te laten weten wie hij is, maar verder zijn het twee algemene afbeeldingen gebleven.

Evaluatie

Zoals ik al zei, vind ik een groot minpunt het beeld in deze. Ik had wat foto’s van de deelraad kunnen maken en deze erbij kunnen plaatsen bijvoorbeeld. Ik ben wel tevreden over het plaatsen van de links in deze en het kiezen van de juiste citaten naar mijn mening.

Eventuele follow-ups

Ook hier weer talloze andere artikelen mogelijk, hieronder een drietal.

1. Reacties: hoe denken andere politieke kopstukken over deze kaderbrief? Gesprekken en interviews met leden van de politieke partijen en het bestuur in Hoogvliet, begeleid met foto’s van de hoofden, of eventueel alle gesprekken gefilmd.

2. Bezuinigingen op het politiekorps: wat gaat de Hoogvlieter daarvan merken? Gesprekken met de politietop in Hoogvliet. Wellicht is het mogelijk om een dagje met de buurtagent mee te lopen, om te kijken wat die zoal de hele dag doet, zodat er een overzicht gegeven kan worden van wat er gebeurt als er geen geld meer is om de hele dag op straat te zijn als politieagent.

3. Een vox-pop onder mensen op straat in Hoogvliet, liefst op video. Vragen kunnen daarbij zijn: waar mag volgens u bezuinigd worden? Waar moet absoluut wel geld naartoe? Wat vindt u van de aankomende bezuinigingen en dergelijke.

De tijden veranderen, om het maar mooi cliché te zeggen. Uit onderzoek, eerder al genoemd in mijn vorige blogpost, blijkt dat het aantal journalisten op perstribunes tijdens gemeenteraadsvergaderingen terug loopt. Of dat negatief te noemen is, weet ik niet. Het is immers niet altijd nodig om bij gemeenteraadsvergaderingen aanwezig te zijn om erover te berichten. Maar toch baart het me zorgen, omdat de belangstelling voor politiek op die manier lijkt af te nemen, ook onder het publiek: steeds minder mensen zijn op de hoogte van de politiek en weten bijvoorbeeld op wie zij gaan stemmen bij de eerstvolgende verkiezingen. Oorzaken zijn niet met zekerheid te noemen, het is een combinatie van factoren die ervoor zorgt dat de journalistiek minder belangstelling lijkt te hebben voor de lokale politiek.

Inkrimpende redacties

Natuurlijk is daar de crisis in de mediawereld. Oplages van kranten lopen terug, regionale kranten fuseren en krijgen een enkele overkoepelende redactie, bijvoorbeeld zoals met het Algemeen Dagblad is gebeurd. Kranten worden daardoor regionaler, met minder aandacht voor de echt lokale dingen. Redacties moeten inkrimpen, budgetten voor redactiewerk lopen terug en dat zorgt er mede voor dat raadsvergaderingen geen prioriteit meer zijn voor lokale media: er is simpelweg geen mankracht meer voor en er wordt voorrang gegeven aan andere gebeurtenissen.

Raadsvergaderingen weinig transparant en toegankelijk

Dat hangt samen met weer een andere factor: de inhoud van raadsvergaderingen. Kijkend naar mijn eigen ervaringen in Hoogvliet, merk ik daar nog steeds een ons-kent-ons-cultuur, wordt er weinig rekening gehouden met de pers of het publiek dat die paar zeldzame keren op de tribune zit. De onderwerpen zijn ingewikkeld, worden niet tevoren uitgelegd of samengevat en zijn niet gerangschikt op relevantie voor het publiek. Het gebeurt meerdere malen dat een onderwerp als de jaarbegroting later op de agenda staat dan een formaliteit als het aannemen van een nieuwe directrice van een welzijnsorganisatie, bijvoorbeeld. Daardoor is de geïnteresseerde bezoeker verplicht om tot het einde van de vergadering te blijven en alle minder interessante onderwerpen ook voorbij te horen komen. Zoiets kan mensen tegenhouden om de raadsvergaderingen te bezoeken.

Verandering houding

Nog een factor draagt bij aan het wegblijven van journalisten en publiek bij de raadsvergaderingen. Het heeft vooral te maken met de houding van publiek, politiek en journalistiek ten opzichte van elkaar.

Ruud Koole schreef er al eerder een stuk over (vanaf pagina 101). Eerder, ten tijde van de verzuiling, was er respect vanuit de journalistiek voor de politiek. Kritisch waren journalisten in die tijd niet echt en de verslagen van bijvoorbeeld gemeenteraadsvergaderingen leken meer op notulen dan op interessant leesvoer. Gaandeweg veranderde die houding in de haat-liefde-verhouding die momenteel gaande is tussen politiek en pers: beide van elkaar afhankelijk, beide niet bereid hun onafhankelijkheid op te geven, maar toch zo dicht bij elkaar dat er van een kloof tussen politiek en pers geen sprake is.

Pers en publiek

Dit in tegenstelling tot de kloven tussen politiek en publiek en pers en publiek. De afstand tussen publiek en politiek is groot, hoewel in Den Haag misschien groter dan bij de lokale politiek (de zogenoemde Haagse kaasstolp). De afstand tussen publiek en pers was dat ook, maar deze lijkt gaandeweg steeds kleiner te worden.

De pers komt dichter naar haar publiek toe, misschien wel noodgedwongen vanwege de commercialisering van de media, het zogenoemde infotainment. Kranten verliezen lezers en zijn gedwongen om zich zodoende aan te passen. Een van de gekozen oplossingen is om meer ‘leuk’ nieuws te brengen; minder hard, ingewikkeld en saai nieuws als de lokale politiek dus ook.

Klant is koning?

Het publiek was belangrijk, is belangrijk geworden en zal belangrijk blijven. De lezers, kijkers en luisteraars brengen immers geld in het laatje. Maar is het dan, zoals in een gemiddelde kledingwinkel: de klant is koning? Dat die jurk verschrikkelijk staat, maar dat de verkoopster maar zegt dat het wel voor je gemaakt lijkt te zijn, in de hoop dat je die jutezak met kleurtjes toch koopt? Dat er geen verslag meer gedaan wordt van gemeenteraadsvergaderingen omdat dat soort dingen niet gelezen worden door de klanten: de lezers en kopers van de krant?

Dichter bij elkaar komen

Wat mij betreft is de klant koning, maar toch tot op zekere hoogte. De journalistiek heeft een taak ten opzichte van het publiek. Een term als ‘waakhond van de democratie’ komt dan op, maar simpel gezegd is het de taak van de journalist om het publiek te informeren over zaken die belangrijk zijn voor de gehele maatschappij. Naar mijn bescheiden mening hoort daar ook de informatie over de lokale politiek bij.

De vraag is alleen hoe dit mogelijk gemaakt moet worden. Het blijft een feit dat redacties nog steeds te weinig mankracht en te weinig budget hebben om mensen naar een drie uur durende vergadering te sturen waar weinig tot geen nieuws uit komt. Er moet tenslotte een krant of programma gevuld worden en er zijn wellicht betere dingen te doen.

Wat mij betreft, moet de verstandhouding tussen de drie – pers, politiek en publiek – anders worden. Er moet meer aandacht komen voor het publiek, voor wat de lezers, luisteraars en kijkers graag willen horen over de politiek in hun woonplaats. Niet alleen vanuit de journalistiek, maar ook vanuit de politiek. Tegelijkertijd moet daarbij in het oog gehouden worden wat er van belang is, wat diezelfde nieuwsconsumenten eigenlijk zouden moeten weten over de lokale politiek.

En, last but not least, moet er gezocht worden naar nieuwe vormen. Het notuleren zoals in vroegere tijden gedaan werd, moet niet meer terugkomen. Bij elke productie over politiek in de eigen woonplaats, moet nagedacht worden over de vorm waarin de boodschap gegoten moet worden, een vorm die zoveel mogelijk mensen aanspreekt, maar waarin toch de belangrijkste boodschap verscholen ligt.

Driehoeksverhouding

Het blijft tenslotte een driehoeksverhouding. De politiek is van de pers afhankelijk om hun boodschap naar het publiek te krijgen, het publiek is van de pers afhankelijk om de boodschap van de politiek te ontvangen en de pers is van beiden afhankelijk om het eigen voortbestaan te kunnen veiligstellen. Het is een wat onhandige driehoeksverhouding, en zeker niet een van de gemakkelijkste, maar dat zijn driehoeksverhoudingen tenslotte nooit. Het is een idee om daarbij als journalist de eerste stap te zetten: journalisten zijn immers degenen die het laatste nieuws volgen, de laatste trends signaleren en deze naar buiten brengen. Misschien wordt het eens tijd dat de journalist zelf een trend zet.

Het niet bezoeken van raadsvergaderingen door journalisten hoeft echter niet per se te betekenen dat het minder goed gaat met de lokale berichtgeving. En de vraag is trouwens ook of het slecht is dat journalisten de raadsvergaderingen links laten liggen: het is vaak niet de belangrijkste plaats waar nieuws is: dat is eerder buiten dan binnen de raadszaal te vinden.

Bovendien: ikzelf had voor ik zelf als journalist bij de vergaderingen zat, nooit eerder belangstelling getoond voor de lokale politiek en het nieuws dat daarmee gepaard ging en ik kan er redelijkerwijs vanuit gaan dat er meer mensen zijn voor wie hetzelfde geldt. Het is tenslotte niet voor niets dat er kranten verdwijnen en redacties in moeten krimpen: er schijnt simpelweg minder animo voor nieuws te zijn.

Ik vind dat persoonlijk best zorgwekkend. Mensen lijken geen belangstelling meer te hebben voor wat er om hen heen in de wereld gebeurt. En het gaat daarbij niet alleen om de grote wijde wereld in het buitenland of in heel Nederland, maar ook om het reilen en zeilen bij hen in de wijk.

Ik heb me al vaker afgevraagd hoe dat zit: hoe het kan dat mensen geen interesse lijken te hebben voor bijvoorbeeld hun huis-aan-huiskranten (die worden bij het grofvuil gegooid als ik de gesprekken die ik met enkele mensen heb gehad als maatstaf zou nemen) of de lokale radio-omroep (diezelfde mensen hadden er geen idee van dat die bestond in hun woonplaats), juist die media die berichten over wat er bij hen om de hoek gebeurt.

Harde cijfers over lokale media zijn niet tot nauwelijks te vinden, het gaat in de bestaande onderzoeken veelal over de grote landelijke spelers in de markt en dan wordt er meestal uitgegaan van de aanbieder van nieuws, niet van de gebruiker.

Dat is precies de reden waarom ik een klein onderzoek wil doen naar het gebruik van lokale media, gezien vanuit de gebruikers van het nieuwsaanbod. De grote vraag die ik me daarbij stel is: wat zou er moeten gebeuren om ervoor te zorgen dat mensen meer gebruik gaan maken van het lokale nieuwsaanbod?

Zo’n vraag is natuurlijk niet meteen te beantwoorden. Ik zal daarom eerst ook bekijken wat nu de relevantie is: is het bijvoorbeeld wel zo belangrijk dat er verslag wordt gedaan van gebeurtenissen in de buurt of kan een journalist dat met gemak aan de nieuwsgierigheid van nieuwsgebruikers zelf overlaten?

Verder zal ik ook een blik werpen op de ontwikkelingen in het werkveld van de lokale journalist: hoe zit het eigenlijk met die lokale journalistiek? Is het daar wel zo ernstig mee gesteld als het misschien lijkt?

Als derde onderzoeksvraag, richt ik me ook op de huidige situatie in het gebied dat ik als onderzoeksterrein zal bestempelen. Hoe ziet de berichtgeving er in dat gebied nu eigenlijk uit?

En als laatste, maar zeker niet de onbelangrijkste, richt ik me op de gebruikers: wat willen zij, wat verwachten zij van hun lokale nieuwsmedia, wat missen ze en wat zouden ze graag verbeterd willen zien?

Om ervoor te zorgen dat mijn onderzoek goed afgebakend zal zijn, richt ik me in dit onderzoek op deelgemeente Hoogvliet. In dat gebied werk ik zelf al meer dan twee jaar als journaliste, ik ben er dan ook mee bekend en ben er persoonlijk ook in geïnteresseerd. Ik heb de klachten gehoord vanuit de deelgemeente: mensen worden niet goed geïnformeerd, maar zouden zelf ook geen moeite doen om informatie te verkrijgen. Van de andere kant hoor ik het ook: mensen die klagen dat er zo weinig informatie geboden wordt in de media.

Het is dan ook lastig tevoren in te schatten wat de uitkomst van het onderzoek zal zijn. Ik zal er zo blank mogelijk instappen en zo onafhankelijk mogelijk proberen te blijven. Ik ben benieuwd wat het resultaat zal zijn, en, nog belangrijker: wat ik daar zelf mee kan doen. Het kan toch niet zo zijn dat straks de lokale berichtgeving helemaal verdwijnt?

Dan kan ik kiezen voor de gemakkelijke weg en zeggen: ja, inderdaad, ik ga me volledig storten op dit afstuderen en alles negeren wat ik verder nog op school kan leren. Eerlijk gezegd lijkt dat me niet het slimste dat ik kan doen.

Leereenheden vierde jaar

Ik heb me daarom enkele dagen geleden ingeschreven voor opnieuw wat leereenheden uit het vierde jaar, te weten Beeld & Fotografie en Radio 1 minuut. Waarom juist deze twee? Wel, Beeld & Fotografie heb ik al eerder gedaan en dat was een leereenheid die me erg beviel vorige keer, maar waar ik toentertijd  weinig tijd voor had vanwege mijn eindredactiewerk voor de tweedejaars. Daarom wil ik daarvoor graag in de herkansing. Radio 1 minuut heb ik puur uit belangstelling gekozen: ik ga niet meer de radiokant op, maar ik vond ook deze leereenheid erg leuk om te doen. Bovendien vond ik de 1 minuut-radio een erg aantrekkelijke optie voor op internet, vandaar.

Internet en social media

In het derde jaar heb ik een blok internet gevolgd, maar dit was geen al te groot succes vanwege ietwat chaotische omstandigheden op school zelf. Dit is inmiddels al een heel stuk verbeterd, dus ik ben bereid om dat nog eens te proberen. In deze colleges zou immers extra uitleg gegeven moeten worden over het gebruik van internet in nieuwsmedia en dat is precies wat ik nodig heb.

Scriptie

Voor mijn eerste eindgesprek heb ik ook niet de tijd genomen om een scriptie te schrijven. Plannen had ik daar wel voor, maar deze niet tot uitvoering gebracht. De bedoeling is om dit voor deze keer wel te doen. Het stuk zal gaan over het gebruik van lokale media, omdat daar nog steeds mijn grootste belangstelling ligt.

Actualiteit

De actualiteit was op mijn eerdere blogberichten ook redelijk ver te zoeken qua journalistieke inhoud. Ik ga proberen om zo af en toe eens wat actuele kwesties op het gebied van journalistiek te verwerken in mijn blog.

Zelfstudie

Verder wil ik ook nog veel tijd besteden aan zelfstudie. Ik ben zelf nog redelijk onbekend op het gebied van internet en alle mogelijkheden daarvan, dus gedurende de tijd tot november zal dit voor mij ook een ontdekkingstocht worden, waarvan ik jou graag op de hoogte houdt.

Dit blog

Zoals je van me gewend bent, zal ik via dit blog verslag doen van mijn werkzaamheden. Regelmatige blogposts kan ik niet beloven, ik ga mijn best voor je doen. Hoe je dit blog kan lezen? Wel, onder de categorie Tweede Ronde is alles te vinden voor deze afstudeerpoging en ook onder dat blokje zijn meerdere categorieën te vinden om het iets gemakkelijker te maken, zodat je weet waar je wat kunt vinden. Mocht je vragen hebben: aarzel niet ze me te stellen, ik ga mijn best doen ze voor je te beantwoorden. Voor nu wens ik je veel leesplezier!

Noelia Romero Cabrera

Het gesprek had ik om half drie vanmiddag en duurde in totaal twee uur. Het eerste deel bestond uit een presentatie van mezelf, gevolgd door een vragenhalfuurtje, wat weer opgevolgd is door een praktijkopdracht en alweer een vragenhalfuurtje.

Grootste gemis is het feit dat ik niet heb gekozen voor een specifieke richting: ofwel radio, ofwel nieuwe media. Beide tegelijk doen werkt niet: daardoor zijn beide onderdelen onvoldoende om aan te tonen dat ik klaar ben om aan de slag te gaan.

Advies van de drie assessoren (Malou Willemars, Cecile Hibbeln en Katinka Baehr) was om me te richten op een aspect: óf radio óf nieuwe media.

Mijn keus? Nieuwe media. Sorry voor alle radioliefhebbers, maar nieuwe media interesseren mij meer en vanwege mijn plannen voor een eigen website past dat er ook meer in.

De komende tijd ga ik me dan ook daar op richten en de radiokant van het journalistieke werk links laten liggen.

In november is de eerstvolgende ronde assessments weer en dan ga ik vanzelfsprekend weer een poging wagen. In de tussentijd natuurlijk verslag van mijn werkzaamheden via deze blog.

Nog tips of reacties: reageren kan altijd!

Elke drie weken is er in Hoogvliet een deelraadsvergadering. Zo ook deze keer en ik ben er ook deze keer weer bij als vaste en meestal de enige verslaggever. Op de agenda staan vandaag de gebruikelijke dingen als het vragenhalfuurtje en het inspreekrecht van de burgers, maar ook de voorjaarsnota van dit jaar. De verwachting is dat daar vast en zeker wel iets van een verhaal uit zal komen. Vooraf

De deelraad in Hoogvliet is onderdeel van de gemeente Rotterdam. De deelgemeente kan daardoor niet over alles beslissen: veel dingen worden door Rotterdam geregeld en er is een soort haat-liefdeverhouding tussen de twee. Wat wel besproken kan worden, is de voorjaarsnota: de rekening van het eerste halfjaar van 2010.

De verhoudingen in de deelraad zijn sinds de verkiezingen in maart 2010 behoorlijk veranderd, er zal dus naar verwachting flink gedebatteerd worden. Eerst bestond de deelraad uit de partijen VVD , CDA, PvdA en IBP Hoogvliet. Nu is daar Leefbaar Rotterdam bij gekomen (deze is nu zelfs de grootste) en de afgesplitste partij Nieuw Hoogvliet (eerder onderdeel van IBP Hoogvliet). De coalitie bestaat uit PvdA, Leefbaar Rotterdam en Nieuw Hoogvliet. De voormalige grootste partij IBP Hoogvliet is nu dus deel van de oppositie.

Tijdens

De vergadering start zoals gewoonlijk om acht uur ‘s avonds en verloopt in de gewone volgorde, zonder insprekende burgers. Discussies zijn er wel, vooral over cijfertjes, bedragen en kleine dingen die voor de politiek erg belangrijk zijn, maar voor de meeste Hoogvlieters niet echt. Grote ophef ontstond toen het onderwerp schooltuinen aan de orde kwam. De schooltuinen in Hoogvliet zijn bedoeld voor basisschoolkinderen, om kennis te maken met natuur en milieu. Die tuinen dreigen te moeten verdwijnen vanwege bezuinigingen en vanzelfsprekend zijn alle partijen tegen het verdwijnen van de natuur- en milieu-educatie. Discussies zijn er wel over het voortbestaan van de huidige vorm: elke partij heeft andere ideeën over het voortbestaan van die educatie. Uiteindelijk wordt door de deelraad besloten om onderzoek te laten doen naar het voortbestaan van de schooltuinen en manieren om die eventueel op een andere locatie of andere manier voort te zetten.

Achteraf

Invalshoek

Ik heb gekozen voor de invalshoek van de schooltuinen in dit geval. Waarom? Wel, in de raad was hierover de meeste commotie over natuurlijk, maar de belangrijkste reden was dat dit een van de weinige onderwerpen was waar de Hoogvlieters, de lezers van dit artikel, meteen iets van ondervinden.

Opbouw

De inleiding geeft meteen een korte samenvatting van alles waar het gehele verhaal over gaat en geeft meteen aan wat het belangrijkste is dat is besloten tijdens de deelraadsvergadering. Daarna, om een beetje een kader te kunnen stellen, heb ik wat uitleg gegeven over wat de schooltuinen precies zijn. De informatie daarvan is afkomstig uit de deelraadsstukken die ik in mijn bezit had. Als derde deel van het artikel komt de politieke voorgeschiedenis, om aan te geven waarom dit voor de politiek zo belangrijk is en hoe erover gedacht wordt. Wat volgt is daarna de huidige stand van zaken in de politiek: hoe wordt er nu, in de huidige nieuwe samenstelling over gedacht? De partijen krijgen ongeveer een gelijk aantal woorden de ruimte om hun verhaal te doen. Tegelijkertijd heb ik ervoor gekozen om hen allemaal vanuit verschillende invalshoeken het verhaal te laten doen, om de lezers te laten zien wat de mogelijkheden zien voor de schooltuinen. Als laatste stuk komt er een afsluiting met wat er nu verder mee gaat gebeuren en wat er verder de plannen zijn.

Beeld

Voor het beeld ben ik naar Ruige Plaat zelf geweest om daar wat plaatjes te schieten. Deze eerste foto vond ik persoonlijk het beste gelukt, dus die heb ik daarbij geplaatst. Ik vond persoonlijk een slideshow met verschillende foto’s van dezelfde plek niet echt iets toevoegen, dus heb ik dat in dit geval weggelaten. Verder heb ik ook nog afbeeldingen geplaatst van de deelraadsleden die in dit stuk aan de orde komen, zodat het hoofd bij de tekst ook duidelijk is.

Evaluatie

Het is een goed duidelijk stuk geworden, maar ik vind het persoonlijk nog een beetje droog gebleven: het is echt een deelraadsverslag geworden, zonder extra informatie en dergelijke, dus dat vind ik wel jammer. Ik had graag nog de wat persoonlijker kant erin willen toevoegen om het wat dichterbij te halen voor de lezer, maar dat is dus niet gelukt, helaas.

Eventuele follow-ups

Zoals ik al zei: ik had het artikel graag wat persoonlijker willen maken. Hieronder nog wat follow-ups die eventueel hadden gekund.

1. Hoe zit dat eigenlijk met die schooltuinen, hoe gaat dat in z’n werk? Een gesprek met een begeleider die altijd bij de activiteiten in de schooltuinen aanwezig is, alsmede gesprekken met leerkrachten die met de leerlingen naar de tuinen toe komen en de kinderen die hun eigen tuintje onderhouden.

2. Fotoreportage of video met activiteiten in de schooltuinen zelf, met interviews met de kinderen zelf met hun mening over de schooltuinen. Eventueel te combineren met optie 1 hierboven.

3. Hoeveel kost dat alles nu eigenlijk? Een overzicht van de kosten die ervoor nodig zijn om de schooltuinen te handhaven, maar ook hoeveel het kost als het verplaatst moet worden. En natuurlijk: waar komt dat geld dan vandaan? Een gesprek met de portefeuillehouder over het hoe en waarom past hier natuurlijk goed bij.